Donderdag 23 februari

Vandaag was een lange dag. Veel info te verwerken gekregen en huiswerk mee voor het weekend.

Vanmorgen eerst een gesprek gehad met Nancy de transferverpleegkundige. Die bevestigde nogmaals dat er zo weinig vooruitgang was. De fysio durft de oefeningen niet aan; haar zuurstofgehalte zakt zo snel bij inspanning dat het zelfs gevaarlijk zou kunnen worden bij te ingespannen oefeningen. Geen fietstrappers in bed dus. Al zou ze maar eventjes op haar zij kunnen liggen zodat de long zich iets beter kan ontplooien en ook weer vullen met lucht zal ze zich wellicht minder benauwd voelen.

Wij zelf vinden dat ze er alleen maar op vooruit is gegaan vergeleken bij waar we vorige zondag waren op de IC. Ze ziet er fris uit en had vandaag zelfs een beetje make up op zoals we haar zo goed kennen. Nog niet met haar rode lipjes maar het was voor ons al prachtig!

Verder veel info gekregen over de soorten zorg die er nu nog overblijven voor haar en uitleg gekregen over de verschillende hospices en verpleeghuizen. Voorwaarde van een verpleeghuis is wel dat ze er palliatieve zorg kunnen bieden. Helaas is dit bij het verpleeghuis waar Jaap en Nel al tegenaan wonen niet mogelijk waardoor deze optie al afvalt. Dat had ideaal geweest. We moeten ons nu dus gaan oriënteren waar dan wel. …

De longarts Dr Werkman was ook nog even langs geweest eind van de middag en was verbaasd dat de fysio het niet aandurfde. Ze stuurt er toch op aan proberen te bewegen al is het maar even en vooral die long wat ruimte te geven.

Nel is echt een super strijder en we bewonderen haar moed en doorzettingsvermogen enorm! Wat we ook enorm bewonderen en waarderen zijn de mega berg kaarten die ze heeft mogen ontvangen van jullie allemaal. Zo lief en attent! Het ziekenhuis had gewoon geen punaises genoeg!! Nadat de zusters elke keer prikkers uit andere kamers haalden voor haar hebben we vandaag maar een eigen doosje prikkers meegenomen.

Nel is nog steeds hoopvol en de longarts zei ook dat het niet de eerste keer zal zijn dat er iemand op eigen kracht een hospice uit is gelopen. Sindsdien krijg ik dat beeld niet meer uit m’n hoofd en zie ik Nel dat zomaar doen terwijl ze zegt ‘zie je nou wel’.